Tymczasem w przypałacowym ogrodzie.
- Cześć. Jak minął ci dzień - pyta sosna kasztanowca.
- A weź przestań, młodzi znów na mojej gałęzi bujali się.
- To nie tak źle. Mi zabrali szyszki i żywicę.
- A dąb, znów ma depresję, bo dotykali mu żołędzie.
- Cześć. Zapytasz, co to jest.
To rozmowa starych drzew.
Podsyćmy płomień
Jeszcze choć ciut, ciut
Podsyćmy płomień
Niech płonie nam tu
Podsyćmy płomień
Gdy miłość wypala się
Podsyćmy płomień
Chcę ciebie więcej
Myślę sobie jestem zajebista
To sprawa jest oczywista
Kilogramy w brzuchu
W udzie
Chętnie przyjmę też na luzie
Ja je wszystkie mam już w dupie
Ja będę z tobą
Ty będziesz ze mną
Zakocham się w tobie jesienią
Powiedz mi tylko
Czy pasują do siebie nasze ulubione kolory
I czy szukasz właśnie takiej żony
Co śmieje się głośno
I gubi parasol
Jeśli chcesz
Wybierz mnie
Liście tak pięknie się mienią
Jak dla mnie zawsze pachną jesienią
Niektórzy narzekają, że wietrznie
Jak dla mnie jest coraz piękniej
Taka ze mnie jesienna dziewczyna
Która jej uroki docenia
I wraz z sobą do domu zabiera
Chociaż nie zawsze
Czuję się dobrze
Pośród ludzi
Gdy nad moją głową
Ciemne chmury
Wznoszę głowę jeszcze wyżej do góry
Ponad te gradowe chmury
Wierzę w przyjaźń
Wierzę w miłość
Nawet w czasach popkultury
Nawet jeśli w oczach łzy
Nawet jeśli już
Nie słyszę nic
Tylko ten żałobny krzyk
Alexander mówię ci
Uwierz w miłość
Cały świat nie mógłby być zły
Piasek żalem oczy nieraz nam przysypie
Mój kochany tak wygląda życie
A ja, każdy twój uśmiech
Po kolejnej łzie ciągle liczę
I to ciebie kocham
Nawet bardziej, niż własne życie
Jutro wybuduję dla nas mosty
A dzień będzie, znów radosny
Możesz twierdzić , że nie trzeba
Lecz ja pragnę to życie właśnie dla ciebie
Na lepsze zawsze zmieniać
Przyrzec ci przystań
Jeszcze teraz
Wszak, co tydzień jest niedziela
Jutro powiem
Kocham cię
Teraz wiem
Że już nie zdążę
Na krawędzi
Dnia i nocy
Nie odnajdę cię
Było dobrze
Lecz los za nas
Przerzucił stronę po stronie
By zatrzymać się na tym
Co złe
Czasu cofnąć już nie zdążę
I nie muszę
Teraz utrzymuje się
Z samych wzruszeń
Będę jak Eos
Podaruję ci Jutrzenki blask
Rozproszę mroki nocy
Otworzę wrota dnia
Chociaż na naszej miłości
Nie brakuje skaz
To nasze szczęście
Może wiecznie trwać
A ja tylko jeszcze raz przyfrunę
Do ciemnej otchłani
Jak ta ćma
Która jeszcze umrzeć nie potrafi
Nie potrafię patrzeć w słońce
Jego blask mnie rani
Zaś my jesteśmy nocnymi stworzeniami
Jesteśmy jak te cienie
Które przed innymi ludźmi
Jak przed słońcem
Ukrywają się latami
A jednak dla siebie chcą zrobić wyjątek
Nie chcą być już sami z własnymi zgryzotami
